حق سنوات چیست؟

حق سنوات یا مزایای پایان کار، مبلغی است که کارفرما در پایان همکاری به کارگر می‌پردازد. طبق ماده‌ی ۲۴ قانون کار، در پایان قرارداد، به کارگری که یک سال یا بیشتر کار کرده، برای هر سال سابقه معادل یک ماه آخرین حقوق پرداخت می‌شود؛ ماده‌ی ۲۷ هم در فسخ به دلیل قصور، همین مبلغ را مقرر کرده است.

حق سنوات دو مبنای قانونی اصلی دارد. ماده‌ی ۲۴ قانون کار برای خاتمه‌ی قرارداد کار، کار معین یا مدت موقت است و سابقه‌ی «متوالی یا متناوب» را حساب می‌کند. ماده‌ی ۲۷ برای فسخ قرارداد به دلیل قصور کارگر یا نقض آیین‌نامه‌های انضباطی است که با نظر مثبت شورای اسلامی کار یا انجمن صنفی ممکن است؛ در این حالت هم به ازای هر سال سابقه یک ماه آخرین حقوق به‌عنوان حق سنوات پرداخت می‌شود.

حق سنوات را نباید با پایه‌ی سنوات اشتباه گرفت. پایه‌ی سنوات افزایشی روزانه در مزد است که هر سال به کارگر با سابقه اضافه می‌شود و در بخشنامه‌ی مزد هر سال تعیین می‌شود؛ برای ۱۴۰۵ روزانه ۱۶۶٬۶۶۷ ریال است. حق سنوات مبلغی یکجا در پایان همکاری است.

اینکه کدام اجزای حقوق در «آخرین حقوق» حساب شوند، اگر میان کارگر و کارفرما اختلاف باشد، در مراجع حل اختلاف قانون کار تعیین می‌شود. محاسبه‌ی سهم کمتر از یک سال به نسبت هم رویه‌ای رایج است؛ برگه‌ی تسویه‌حساب باید مبنای هر قلم را جداگانه نشان دهد.

در حسابداری، حق سنوات در طول سال به وجود می‌آید، پس بهتر است ماهانه به‌عنوان «ذخیره‌ی مزایای پایان خدمت» ثبت شود: هر ماه یک‌دوازدهم حقوق ماهانه به هزینه برده و به حساب ذخیره منتقل می‌شود. در پایان همکاری، پرداخت از همین ذخیره انجام می‌شود و سود ماه تسویه ناگهان کم نمی‌شود.

کارگری پس از ۳ سال و ۶ ماه کار، در پایان قراردادش جدا می‌شود و آخرین حقوق ماهانه‌ی او ۳۲۰٬۰۸۶٬۴۷۰ ریال است. مزایای پایان کار او برای سه سال کامل ۹۶۰٬۲۵۹٬۴۱۰ ریال و برای شش ماه به نسبت ۱۶۰٬۰۴۳٬۲۳۵ ریال، جمعاً ۱٬۱۲۰٬۳۰۲٬۶۴۵ ریال است.

واژه‌های مرتبط