اولین صادره از اولین وارده (FIFO) چیست؟

در این روش، بهای هر فروش از قدیمی‌ترین لایه‌ی موجودی برداشته می‌شود تا آن لایه تمام شود و بعد از لایه‌ی بعدی. به همین دلیل باید لایه‌های خرید را با تعداد و بهایشان جداگانه نگه داشت. نرم‌افزارهای انبارداری این لایه‌ها را خودکار نگه می‌دارند و بهای هر خروج را از آن‌ها حساب می‌کنند.

اثر FIFO در دوره‌ی افزایش قیمت‌ها روشن است: کالای ارزان‌تر قدیمی به فروش می‌رود و موجودی پایان دوره به قیمت‌های تازه‌تر می‌ماند. نتیجه، سود ناخالص بیشتر و موجودی ترازنامه‌ی نزدیک‌تر به قیمت روز است. در دوره‌ی کاهش قیمت‌ها، ترتیب برعکس می‌شود.

استاندارد حسابداری شماره‌ی ۸ در بند ۲۹ محاسبه‌ی بهای موجودی را با شناسایی ویژه، FIFO یا میانگین موزون خواسته و در بند ۳۰ گفته است روش‌هایی مثل اولین صادره از آخرین وارده (LIFO) معمولاً مناسب نیستند، چون موجودی ترازنامه را به قیمت‌هایی نشان می‌دهند که ربطی به سطح اخیر مخارج ندارد.

FIFO با ترتیب فیزیکی خروج کالا گره نخورده است. کالایی که عملاً از ته انبار برداشته می‌شود هم می‌تواند با FIFO ارزیابی شود؛ این روش یک فرض بهایابی است، نه دستور چیدمان انبار. انتخاب آن باید طبق بند ۲۸ استاندارد، منصفانه‌ترین تقریب ممکن از مخارج واقعی را بدهد و از سالی به سال دیگر عوض نشود.